ตอนที่11สู่ปัจจุบัน
เรือนไทยหลังใหญ่ที่ประดับด้วยไม้แกะสลักอันวิจิตงดงานต้นนี้เต็มไปด้วยผู้คนจากภาคีที่ยืนล้อมรอบธนานิตอยู่
ท้องฟ้าในวันนี้สดใสสวยงามแต่ก็มีเมฆบดบังความสดใสไม่ให้เห็นชัดเจน ชั่งเหมือนกับจิตใจของธนานิต
ที่อยากกลับบ้านอย่างเต็มที่ แต่ก็มีอะไรบางอย่างที่เขายากจะลืม เหมือนหัวใจของเขาไม่อยากจะไปจาดชกที่แห่งนี้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี้เป็นเรื่องที่แปลกใหม่มหัศจรรย์
และที่นี้เขาได้พบกับรักแรกแย้มของเขา ใบหน้าดุจดวงจันทร์ของผกาแก้วตราตรึงใจของเขาเมื่อแรกเห็น
จนมาถึงวันที่เขาต้องจากไปกลับสู่สภาวะปกติ
“ภาคีแห่งอโยธยาคือบ้านของท่าน
ท่านธนานิต”ท่านพิชิตส่งครามกล่าวกับธนานิต
“ผมขอบใจทุกคนมากที่เป็นมิตรกับผม
และที่นี่เป็นที่ที่ทำให้ผมมีความสุขมาก”ธนานิตพูด
“แต่ถึงเวลาที่ผมต้องกลับบ้านแล้ว”เขาพูดต่อขณะเดินผ่านเหล่าภาคีที่มาส่งเขา และเขาก็มาหยุดอยู่ที่ผกาแก้ว
“ฉันจะคิดถึงเธอนะผกาแก้ว
เจอกันที่หน้าประวัติศาสตร์” ธนานิตพูดพร้อมกับน้ำใส่ที่ไหลออกมา แล้วเขาก็เดินเขาไปในห้องที่เก็บตู้เอาไว้เพียงลำพัง
เขาไปในตู้แล้วทุกย่างก็มืดลง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น