นวนิยาย เรื่องย้อน-รอย ตอนที่๔

ตอนที่4 หวาดกลัว

ร่มเงาของต้นจามจุรีที่แผ่กิ่งก้านปกคุมและเรียงทอดยาวไปตามทาง สัตว์ปีกสีทองบินวนรอบต้มไม้และก็มุดหลายเข้าไปในต้นไม้ ละอองทองที่โปราปรายจากกิ่งจามจุรีที่อยู่สูงขึ้นไป มีสัตว์ที่ดูคล้ายมนุษย์ตัวเล็กๆหากแต่มีหูที่คล้ายกับหูกระต่ายมีขนสีขาวปกคุมทั้งทั้งตัว กำลังกระโดดและเหาะไล่กันบนต้มจามรุรี เป็นภาพที่ธนานิตไม่คิดเลยว่าจะมีสิ่งนี้ในโลกและก็ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นความมหัศจรรย์เช่นนี้  แต่ตอนนี้ธนานิตต้องเกาะเอวผกาแก้วให้แน่เราะว่าเธอกำลังควบม้าวิ่งไปตามทางที่มีต้นจามจุรีรายเรียงสองฝากฝั่ง

ม้าสีขาวบริสุทธิตัวโตกำลังวิ่งด้วนความเร็วเสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นดังสนั่น และแล้วเท้าม้าที่กระทบกับพื้นก็เงียบลง สิ่งที่อยู่ต่อหน้าธนานิตตอนนี้คือ เรื่องไทยที่อยู่ภายใต้ต้นจามจุรีหลังใหญ่พร้อมกับมีผู้คนที่กำลังทำความสะอาดบริเวณบ้าน ขัดเครื่องทองบ้าง เตรียมทำอาหารบ้าง ตากผ้าบ้าง เมื่อผกาแก้วพาธนานิตขึ้นไปบนบ้าน ก็มีหญิงชราออกมาต้อนรับ

“ท่านหญิงกลับแล้วหรือเจ้าคะ”หญิงชราเอ่ยทัก

“กลับมาแล้วบัว วันนี้ให้เตรียมห้องใว้ให้ท่านธนานิตด้วย ท่านจะมาอยู่กับเราสักระยะ”ผกาแก้วพูดกับหญิงรับใช้

“วันนี้ท่านเจอเรื่องราวมาทั้งวันเราของให้ท่านไปพักผ่อนเสียก่อนเถิด”ผกาแก้วพูดกลับธนานิต แล้วก็เดินจากไป

“ตามบ่าวมาทางนี้เจ้าคะ”หญิงเชิญธนานิต

ค่ำคือที่เงียบสงบทำให้ธนานิตมีเวลาหวนคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเขา เป็นเรื่องที่พิศดารพันลึกที่ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอตลอดเวลาที่ธนานิตมีสติกลับมาเขาคิดเสมอว่านี่คือความฝันไม่ใช่ความจริงหากแต่เมื่อสตินั้นขาดไปก้ย้ำเตื่อนเขาอีกว่ามันเป้นความจริงแน่นอน  เมื่อนานิตคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเค้าลืมเจ้าเวตาลไปแล้ว ต้องแต่ออกมาจากห้องนั้นมันก็หายไปไหนก็ไม่รู้

“เหมี้ยว “เสียงแมวขนลายดังขึ้นข้างหลังธนานิต

“อ้าวเวตาลฉันเป็นห่วงนายแทบแย่ หายไปไหนมา”ธนานิตพูดกับเจ้าเวตาล ที่กำลังกระโดดเข้าหาธนานิตพร้องกับขวนเขาที่แขน เหมือนกับเป็นการบอกว่า นายลืมฉันและแล้วค่ำคือนั้นก็สงบลง

แสงอาทิตสาดส่องหน้าต่าง ทำให้ธนานิตตื่นจากการหลับที่มีความสุขมากหลังจากผจญภัยมาเมื่อวันก่อนโดยมีเจ้าเวตาลลายขาวดำนอนอยู่ข้าง

เฮ้อ! อึบ เฮ้อ! ฟัน เสียงอะไรบ้างอย่างที่กำลังดังไปทั่วบริเวณบ้าน เมื่อธนานิตเดินออกไปดูก็เห็นคนกำลังฝึกการต่อสู้อย่างแข็งขัน โดยมีผกาแก้วเป็นคนยืนคุ้มการซ้อมในครั้งนี้

“ท่านธนานิตเชิญท่านลงมานี่เถิด”ผกาแก้วร้องบอกธนานิตจากลานต่อสู้เบื้องล่าง

“เธอมีธุระอะไรกับฉันหรือป่าว”ธนานิตพูดขณะเดินเข้ามาใกล้ผกาแก้ว

“วันนี้ท่านต้องไปทำงานช่วยข้า เพราะว่าภาคีต้องการให้ท่านเรียนรู้งานให้ไวที่สุด”ผกาแก้วพูดกับธนานิต

“แล้วงานที่ว่าคืออะไรละ”ธนานิตถาม

“ไปป่ามืด  ไปเตรียมตัว อีกสักครู่มากันที่นี้” ผกาแก้วพูดพร้อมเดินจากไป

ธนานิตแต่งตัวด้วยชุดนักรบโบราณมีเกราะเหล็กป้องกันถืออาวุธคือดาบเล่มยาว ด้วยทางท่าไม่คุ้นชินคอยครวจจับเสื้อผ้าอยู่บ่อย

“ท่านก็ใช้ได้นะในชุดนักรบ แต่ท่านต้องฝึกการรบหลังจากกลับมาจากงานครั้งนี้”ผกาแก้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจัง

“ถ้างั้นเธอต้องสอนฉันแล้วแหละ คุณผกาแก้ว”ธนานิตพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้น

“เราไม่มีเวลามาทำเจ้าชู้ยักอยู่นี่หรอกนะเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชาติบ้านเมือง เราต้องไปกันแล้ว"ผกาแก้วพูดขณะกระโดดขึ้นม้าตัวขาวด้วยความชำนาญพร้องลากตัวธนานิตขึ้นไปนั่งข้างหลัง

ผกาแก้วพาธนานิตผ่านตลาด ผ่านบ้านไทยหลังใหญ่หลายหลัง ผ่านแม่น้ำและแล้วก็ออกจากเขตเมืองแล้วมาหยุดอยู่ที่เนิดดินสูงนอกเมือง

“นั้นไงราชวังอโยธยา”ผกาแก้วชี้มือไปที่มีแสงเรื่องรองสีทองอร่าม

“เป็นเมืองที่สวยมากเลยนะ”ธนานิตพูดด้วยความรู้สึกเหมือนจะล่องลอยไปสู่ราชวังนั้น แต่ก็ต้องถูกกระชากออกจากความงดงามแห่ราชวังเดียวแรงการวิ่งของม้าที่ผกาแก้วควบอยู่ เมื่อผกาแก้วกับธนานิตเดินทางมาครึ่งวันก็ใกล้จะถึงเขตของป่ามืดแล้ว สองข้างทางที่ธนานิตสัมผัสได้คือความเงียบสงัด มีเพียงลมกับกับต้นไม้เท่านั้นที่กลัวไหวติง ไม่มีสัตว์วิเศษแสนน่ารักสักตัว ผกาแก้วพาธนานิตเข้าสู่ป่า แล้วทะลุกอีดด้านของป่า ข้ามแม่น้ำ และแล้วก็มาถึงปากถ้ำที่ดำมืดและมีกลิ่นความเลือดล่องลอยในอากาศประดุจปากป่องนรกอเวจี

“เราต้องเดินเข้าไป นี้คือทางเข้าป่ามือ ที่เป็นที่อยู่ของพวกควายทมิฬ “ผกาแก้วพูดด้วยเสียงที่เบามาก

“แล้วเธอพาฉันมาทำไม เธอไม่กลัวหรือ”ธนานิตพูดด้วยเสียงที่เบากว่าผกาแก้ว

“เราต้องรู้ความเคลื่อนไว้ของพวกมัน เราเข้าไปกันเถอะ”ผกาแก้วพูดพร้อมชักดาบแล้วเดินเข้าไปในถ้ำ ตามมาด้วยธนานิต ภายในถ้ำเต็มไปด้วยรอยเลือดสีแดงก็กลายเป็นดำที่ฉาบทั่วทั้งผนังห้อง เมื่อเดินเข้ามาถึงปากทางออกะนานิตก็เกิดความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เห็นเป็นอย่างยิ่ง  ต้นไม้แต่ละต้นถูกอาบด้วยเลือดสีแดงฉานมีศพมนุษย์ตามต้นไม้แต่ละต้นเป็นภาพที่ดึงดูดน้ำตาของธนานิตให้หลั่งไหล และเขาก็ซุดลงกับพื้น แต่ถูกร่างอันบอบบางของผกาแก้วแต่แข็งแกร่งรับเอาไว้ และผกาแก้วก็กอดธนานิตเอาไว้

“ข้ามีพลังรักษาความกลัวทุกชนิดได้”ผกาแก้วพูดขณะกอดร่างของชายหนุ่มเอาไว้

“ขอบใจเธอมากนะผกาแก้ว”สายตาที่ธนานิตสบประสานกับผกาแก้วชั้งรู้สึกดีนัก

“เราต้องไปแล้ว”ผกาแก้วตัดบท แล้วคลายกอดพร้อมเดินนำหน้าไป จากนั้นทั้งคู่ก็เดินมาถึงหลุมสีดำขาดใหญ่แล้วมาแอบอยู่ที่ก่อนหินใหญ่ที่สามารถหลบซ่อนจากสายตาพวกควายทมิฬได้ เมื่อธนานิตมองลงไปในหลุมนั้นก็เห็นสัตว์ประหลาดตัวใหญ่สีดำมีเขาที่ยาวโค้งและมีเขาแหลมยื้นออกไปข้างหน้าดวงตาสีแดงนับหมื่นตัวที่กำลังวิ่งตะกุยดินไปมา

“พวกมันกำลังเตรียมการต่อสู้”ผกาแก้วพูดขึ้นมา

“แล้วพวกเราจะทำยังไงถึงจะสู้พวกมันได้”น้ำเสียงธนานิตดูวิตกหวาดกลัว

“เราต้องรีบกลับไปแจ้งการกับภาคี”ผกาแก้วพูดขณะลุกขึ้นแล้วก็จับแขนธนานิตให้ลุกขึ้นตาม แล้วทั้งสองก้วิ่ง ทำเกิดเสียงดังขึ้นจนทำให้ความทมิฬที่อยู่ใกล้มากป่องหลุมได้ยินเสียง

ผกาแก้วกับธนานิตมาหยุดพักเอาแรงอยู่ที่ปากถ้ำก่อนที่จะเดินทางเข้าเมือง แต่อยู่ก็เกิดเสียงดัง ตูม! ควายทมิฬตัวหนึ่งกระจนมาใส่ทั้งคู่ แต่ผกาแก้วผลักธนานิตแล้วกระโดดหลบ

“มาอยู่ข้างหลังข้า”ผกาแก้วตะโกน  ธนานิตจึงรีบวิ่งมาอยู่ข้างหลังผกาแก้ว

จากนั้นผกาแก้วก็ชักดาบออกมาตั้งท่าเตรียมการต่อสู้ ควายทมิฬกระโดดเขามาใส่ผกาแก้วด้วยความแรงแต่ผกาแก้วกระโดดขึ้นหลังความทมิฬใช้ดาบตวัดแทงหลังควายทมิฬ  แต่ควายทมิฬสลัดผกาแก้วตกจากหลังมัน ธนานิตกลัวมากแต่ก็อดเป็นห่วงผกาแก้วไม่ได้ แต่ทำได้เพียงแอบดูการต่อสู้อยู่ข้างก้อนหินใหญ่ ธนานิตเห็นผกาแก้วหลับตาแล้วทำปากขมุบขมิบ แล้วม้าสีขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏขึ้นและวิ่งเข้าเตะควายทมิฬแต่สิ่งที่น่าประทับใจคือม้าสีขาวตัวนั้นกระพือปีกออกอย่างสง่างามแล้วไล่เตะความทมิฬให้หนีไป แล้วก็พาผาแก้วกับทนานิตมาบ้าน

เป้นอีกค่ำคืนหนึ่งที่ทำให้ธนานิตนอนไม่หลับ เขากลัวสิ่งไปพบเห็นมาอย่างมาก เขาคิดแล้วคิดอีกว่าเขาจะอยู่ต่อสู้หรือหนีกลับสู่ปัจจุบัน และแล้วเขาก็คิดได้