นวนิยาย เรื่องย้อน-รอย ตอนที่๓

ตอนที่3 โลกใหม่

จุดสีขาวเล็กที่เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า นั้นคือสิ่งที่ธนานิตเห็นหลังจากที่ทุกอย่างดำมืดลงเมื่อสักครู่ จุดขาวเล็กนั้นกำลังขยายใหญ่ขึ้นนั้นคือแสงสว่างที่มากระทบกับดวงตาของธนานิต   เขาอยู่ที่ไหนกันแน่อยู่ในห้องลึกลับที่ชายชราคนนั้นพาเขาเข้ามาหรือไม่ แต่เมื่อมองไปรอบข้างเขาก็พบกลับความว่างป่าว ชายชราหายไปแล้ว เมื่อแสงสว่างสาดส่องอย่างเต็มที่ เขาจึงรู้ว่าเขาอยู่ในห้องอีกห้องหนึ่งที่ดูแปลกตา เหมี้ยวๆ เสียงแมวจากที่ไหนไม่รู้ดังขึ้น ทำให้ธนานิตตกใจอย่างแรง เมื่อเขามองไปมุมห้องเขาก็เห้นดวงตากลมโตของเจ้าแมวเวตาล

“นายทำให้ฉันตกใจมากเลยนะเวตาล” ธนานิตพูดขณะก้าวเท้าสำรวจห้องนี้

ปัง!ปัง! ธนานิตตกใจกลับเสียงที่ดังขึ้นจนล้มลงกับพื้น ส่วนเจ้าเวตาลก็วิ่งมาหาธนานิตที่กองอยู่กลับฝุ่นผงบนพื้นห้อง

“ใครอยู่ข้างนอกนั้น” ธนานิตตระโกนถาม

และแล้วแสงจ้าจากประตูก็สาส่องไปทั่วห้อง ปรากฏร่างชายกำยำสองคนยืนอยู่ที่ประตู  ธนานิตยังเห็นไม่ถนัดเพราะว่าตายังปรับแสงไม่ทัน ชายสองคนเดินเข้ามาในห้องธนานิตขยับถอยหลัง แต่แปลกที่เวตาลวิ่งไปหาชายสองคนนั้น

“ว่าอย่างไรเจ้าแมวน้อย”ชายคนหนึ่งพูดขึ้น

“ไม่เจอเจ้าตั้งนานนม โตเยอะเลยนะ”ชายอีกคนพูดขึ้น

“ส่วนท่านไม่ต้องกลัวพวกเราฝ่ายดี และเราก็รอท่านมานานโขอยู่”ชายคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมเดินไปจับธนานิตลุกขึ้น

“ออกไปข้างนอกดีกว่าทุกคนรอเราอยู่”ชายอีกคนพูดขึ้นพร้อมเดินนำไปก่อน

“เดียวก่อน นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกคุณรู้จักผมได้ยังไง แล้วอยู่ที่ไหนตอนนี้” ธนานิตถามด้วยความสงสัย

“อ้าว แล้วท่านศรเทพไม่ได้บอกท่านหรอหรือ ไม่เป็นไรๆขอเพียงตามเรามาท่านก็จะรู้เอง”ชายคนที่จับธนานิตกล่าวตอบ

เมื่อชายสองคนนำธนานิตออกจากห้องนั้นเขาก็พบกับความตระการตาของบ้างทรงไทยที่สวยงามที่สุด ต้องแต่ยอดช่อฟ้าลงมาถึงตัวเรือนสร้างด้วยไม้สักทั้งหลังขอบลายแกะสลักงดงามด้วยลายเถาไม้เกี่ยวพันกันไปตลอดตามช่องขอบประตูหน้าต่างธนานิตเดินลัดเลาะออกไปถึงชานบ้านแล้วลงบันไดตรงไปสู่อาคารที่สร้างด้วยปูเห็นแต่ไกลคล้ายๆโบสถ์ และชายทั้งสามก็เขาไปในอาคารคล้ายโบสถ์ เมื่อเขาไปถึง สิ่งที่ธนานิตเห็นคือ โต๊ะไม้สีดำเงางามอยู่ตรงกลางวางยาวทอดไปตามตัวอาคาร และมีเก้าอี้เรียงยามไปตามขอบโต๊ะเก้าอี้แต่ละตัวมีคนประจะที่อยู่ก่อนแล้ว  คนพวกนี้แต่ตัวเหมือนนักรบโบราณพร้อมอาวุธหน้าตาประหลาด มีทั้งผู้หญิงมีทั้งผู้ชาย และบรรยากาศในห้องนี้กำลังเหมือนจะบดขยี้ธนานิตให้แหลกสลายเพราะความน่าเกรงขามของเหล่านักรบ

“ท่านทั้งหลายนี้คือตัวแทนของท่านศรเทพที่เข้าร่วมกับภาคีแห่งอโยธยาของเรา” ชายชราผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวขึ้น ธนานิตเห็นเขาตอนแรกชั่งคล้ายกับชายชราที่พาเขาเข้ามาในตู้แต่ตัวใหญ่กว่านิดหน่อย จากนั้นธนานิตก็ถูกเชิญไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง

“ก่อนที่เราจะเข้าสู้การวางแผนขั้นต่อไป ธนานิตมีสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องทุกอย่างก่อนวันพรุ่งนี้จะมาถึง”ชายชราคนนั้นพูดพร้อมเล่าทุกอย่างให้ธนานิตรู้

สิ่งที่ได้ยินทำให้ธนานิตเกิดความกลัว นั้นคือเขาถูกส่งตัวย้อนเวลามาสู่อดีตในสมัยกรุ่งศรีอยุธยา เขาเป็นคนที่ท่านศรเทพเลือกและเสนอชื่อให้เป็นตัวแทนของเขาเพื่อเข้าร่วมภาคีนี้ เพื่อร่วมต่อสู้กับอะไรบ้างอย่างที่น่ากลัวมากและภาคีนี้เป็นภาคีหลักภาคีแม่ทับของกรุ่งศรีอยุธยา อีกอย่างที่ทำให้ธนานิตตกใจมากคือ กรุ่งศรีอยุธยาที่เขารู้จักตอนนี้คือเมืองที่มีสัตว์วิเศษวิ่งหรือเลื้อยและบินเต็มบ้านเต็มเมืองไปหมด และความจริงนี้ถูกลบออกจากประวัติศาสตร์เพราะอะไรก็ไม่รู้ การลบของกรุ่งศรีอยุธยาไม่ใช่เพียงการรบกับมนุษย์แต่ศัตรูที่แท้จริงคือควายทมิฬแห่งป่ามืด ที่กรุ่งศรีอยุยาหวาดกลัวและต่อต้านกันอยู่ เรื่องราวทั้งหมดนี้ธนานิตรู้สึกว่าตัวเองฝันไป

“เอาละแล้วเธอจะรู้เรื่องได้ละเอียดขึ้นหลังจากอยู่กับพวกเรา”ชายชราพูกกับธนานิต

“ต่อจากนี้ ผกาแก้วจะเป็นดูแลท่าน” ชายชราพูดพร้อมฝายมือไปทางหยิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือของเขา

เหมือนกับแสงนวนงามของพระจันทร์มาสาดส่องที่ใบหน้าของเธอเมื่อธนานิตสัมผัสแรกเห็นก็เคลิ้มไปกับความผุดผ่องของนางผู้นี้ยิ่งนัก แต่มีที่เสียดายอยู่เพราะว่าตอยเข้ามายังหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนเมฆฝนบังพระจันทร์ แต่ตอนนี้พระจันทร์โผล่จากก่อนเมฆเสียแล้ว เธอผู้คือใครกันแน่