นวนิยายเรื่อง ย้อน-รอยตอนทีี่๖

ตอนที่6 หวนคือกลับ

กรุงเทพมหานครเมืองหลวงอันวิจิตรด้วยอาคารสถาปัตยกรรมร่วมสมัย จากท้องฟ้าอันฟ้าสดใสแซมด้วยก้อนเมฆบางใสสีขาวล่องลอยอยู่ เบื้องร่างคือมหานครที่ไม่เคยหลับใหล หากแต่โชยฝุ่นก้อนใหญ่ที่ก่อตัวจากด้านทิศตะวันตกนั้นคือต้นเค้าแห่ฤดูฝนที่ค่อยมอบความอุดมสมบูรณ์ให้กับเมืองแห่งนี้ เคลื่อนตัวใกล้เข้ามาแล้ว เมื่อใกล้เขามามันไม่ใช่อย่างที่คิด มันคือควายทมิฬนับแสนตัวที่กำลังทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า มันฆ่าทุกคนที่ขวางทางมัน ฟันอันแหลมคมของมันฉีกเนื้อมนุษย์กระจุยกระจายราวกับผักปลาด้วยลำตัวอันใหญ่มหึมามันสามารถใช้เขาที่แหลมของมัน ควิดรถยนต์ได้อย่างสบายๆแล้วกลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งไปทั่วเมืองที่แหลกสลาย เมื่อกลิ่นเลือดโชยเข้าจมูกของธนานิต ร่างกายเขาก็กลายร่างเป้นความทมิฬทันที่

“ไม่จริง”ธนานิตตะโกนก้องขณะอยู่ในห้องนอนที่มีคนจำนวนมากล้อมอยู่ โดยฉะเพราะเจ้าเวตาลที่นอนอยู่ข้างๆเขา     เขาฝันไปและเป้นฝันร้าย

“ไม่ต้องกลัวท่านปลอดภัยแล้ว”ผกาแก้วเอ่อขึ้น พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าจากหญิงรับชายมาเช็ดที่แขนของธนานิต

“นี้เกิดอะไรขึ้นกับกรุ่งเทพ ทำไม ทำไม”ธนานิตถามอย่างลนลาน

“ตอนนี้เจ้าอ่อนแอมาก แต่เรื่องที่เจ้าทำมันผิดมากเลยรู้ไหมที่หนีออกไปแบบนั้น”ผกาแก้วพูดเสียงตำหนิ

“อ่านนี้ซะ จากท่านผู้นำภาคี”ผกาแก้วส่งกระดาษเนื้อหยาบแผ่นหนึ่งให้ธนานิตแล้วก็เดินออกจากห้องไป

ธนานิตหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน บรรทัดบนสุดเขียนว่า พระยาพิชิตสงครามและสายตาของธนานิตก็เลื่อนผ่านตัวหนังสือแต่ละบรรทัดที่เขียนได้อย่างวิจิตรบรรจง

เรื่องราวที่ท่านประสบมาในค่ำคืนที่ผ่านมานี้ ข้าของบอกกับท่านว่าเป็นความจริงแท้แน่นอนไม่มีผิดเพียนเพราะเหตุที่ท่านศรเทพส่งท่านมาเพราะท่านเกิดปีขาล และมีลักษณะที่ควบคุ่มราชาเสือได้ ข้าพูดถึงจุดนี้ท่านอาจจะงง ข้าขอขยายความให้ท่านเข้าใจก่อนแล้วกัน ภาคีแห่งอโยธยาที่ได้ขึ้นมาเป็นผู้นำสูงสุดในการทำสงครามกับควายทมิฬ เพราะพวกเราสามารถควบคุมราชาแห่งสัตว์วิเศษได้ เมื่อภาคีมีผู้คุมราชาเสือได้ซึ่งก็คือท่าน เราก็พร้อมที่จะสู้รบกับควายทมิฬเมื่อนั้น ส่วนเรื่องการล้มสลายของกรุ่งเทพนั้นเป็นเพราะภาคีเราแตกจึงทำกรุงศรีอยุธยาล้มสลายจึงทำให้ไม่มีกรุงเทพตั้งแต่แรก  ถือเป็นโชคร้ายของท่านที่ท่านได้เห็นอนาคตเมื่อพวกควายทมิฬมีชนะเหนือเรา  สิ่งเดียวที่จะทำให้เราชนะและที่สำคัญเพื่อบ้านของเราท่านจะต้องต่อสู้ และต่อไปผกาแก้วจะเป็นคนสอนการต่อสู้ให้กับท่านทั้งหมด โปรดตั้งใจเหลือเวลาเพียงหนึ่งฤดูการ

พระยาพิชิตสงคราม

เมื่อธนานิตอ่านจดหมายจบเขารู้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือต้องต่อสู้เท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นหรือตายเขาต้องต่อสู้เขาจึงต้องเก่งให้ได้เพื่อบ้านของเขา