ตอนที่12 สิบผ่านไป
ความเงียบสงบของบ้านไม้หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้พรรณต่างๆมีทั้งไม้กลิ่นหอมและต้นจามจุรี
แลดูบนต้มไม้ใหญ่มีกล้วยไม้หลายชนิดออกดอกชูช่ออวดสีสันแข่งกัน เบื้องร่างคือพื้นหญ้าเขียวมีกลีบดอกไม้สีแดงแซมหญ้าสีเขียว
เลยขึ้นไปบนบ้านชานไม้ที่พื้นที่กว้างมีชายวัยกลางคนกำลังนั้นเขียนหนังสือด้วยปากกาอันพลิ้วไหว
เมื่อมองใกล้ๆนั้นคือธนานนิตในวัยกลางคนที่ร่องรอยแห่งการเวลาไม่อาจทำลายร่างกายของเขามากนักและที่นอนอยู่ข้างๆเขาคือเจ้าแมวเวตาลที่นอนม้วนตัวอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของธนานิต
หนังสือของธนานิตก็คือเรื่องราวของเขาเองที่ไปประสบมาเมื่อตอนสิบปีที่ผ่านมาแล้ว
หนังสือของเขาได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก เพราะเรื่องราวประวัติศาสตร์ที่เป้นความจริงได้ถูกมองเป็นเพียงแค่นิยายเล่มหนึ่งที่สามารถดึงดูดผู้อ่านได้เหมือนมีเวษมนต์
ในนามปากกา ผกาแก้ว ชื่อนี้ปรากฏในประวัติศาสตร์ว่าเป็นนักรบสาวที่มีบทบาทในการทำศึกช่วยชาติเอาไว้หลายครั้งและครั้งหนึ่งเธอได้รบกับคนที่รักและเธอก็ถูกพรากคนรักไปตลอดการในสนานรบและเธอก็เป็นนักรบที่รอเคยความรักจนแก่เฒ่า
เจอกันในหน้าประวัติศาสตร์ น้ำใสๆหยดลงที่กระดาษนักเขียนผู้มากประสบการณ์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น